بیوگرافی حمیرا خواننده و همسرش از شهرت تا بیماری

بیوگرافی حمیرا خواننده

حمیرا متولد ۲۶ اسفند ۱۳۲۳ در تهران، خواننده سبک سنتی و پاپ می باشد

با رادیو شروع به کار کرد و در نوزده سالگی اولین آهنگ خود را منتشر کرد و بعد از ازدواج با پرویز یاحقی (آهنگساز) به اوج شهرت رسید و در نهایت سال ۱۳۶۰ مجبور به خروج از کشور شد

او حالا تجربه سه زندگی ناموفق زناشویی دارد و مقطعی درگیر تومور مغزی بود که در نهایت با جراحی، سلامتی کامل خود را به دست آورد

خانواده و اصالت

پروانه امیرافشاری با نام هنری «حمیرا» و با اصالت ایل افشارِ آذربایجان، در شهر تهران به دنیا آمده است، پدرش با داشتن ۱۵۰ منطقه شهری و روستایی در شمال غرب ایران از افراد بانفوذ حکومت پهلوی بود

به خاطر ثروت و اعتبار پدر، چهره های هنری مختلفی از جمله استاد «بنان»، «روح انگیز» و «ملوک ضرابی» به خانه شان رفت و آمد داشتند

از یادگیری تا ورود به رادیو

سال ۱۳۳۹ وقتی ۱۶ ساله بود به دور از چشم پدر و با حمایت مادرش زیر نظر «علی تجویدی» موسیقی و آواز را یاد گرفت و بعد از ۳ سال در ۱۹ سالگی در آزمون صدای رادیو قبول شد

به خاطر اینکه پدرش او را نشناسد نام هنری «حمیرا» را انتخاب و مشغول کار شد

طرد توسط پدر

اولین آهنگ خود به نام «صبرم عطا کن» سال ۱۳۴۰ وقتی ۱۹ ساله بود با آهنگسازی «علی تجویدی» و شعری از «بیژن ترقی» منتشر کرد که ظرف مدت کوتاهی از رادیو هم پخش شد

با پخش صدایش در رادیو پدر او را می شناسد و برای حفظ آبرو دستور می دهد تمام صفحات موسیقی حمیرا را از بازار خریداری و در خانه انبار کنند

او با تشر جدی؛ حمیرا را از هرگونه فعالیت موسیقی منع می کند

مدتی بعد با سفر اروپایی پدر به مدت یک سال، دوباره حمیرا با حمایت مادرش آهنگی بنام «سرگردان» را می سازد که اینبار با برگشت پدر او برای همیشه از خانواده طرد و از ارث محروم میشود

ازدواج اول

حمیرا در سال ۱۳۴۲ وقتی ۱۹ ساله بود با فشار پدرش با پسر یکی از تجار بزرگ ایران که هم سن بودند ازدواج کرد، اما این زندگی بعد از ۶ سال با وجود داشتن یک دختر به نام «هنگامه» به طلاق ختم شد

عکس حمیرا خواننده و همسرش پرویز یاحقی

علت جدایی از همسر اول

مادر شوهرم بی نهایت عاشق موسیقی بود و همیشه مرا تشویق می کرد، من همیشه از بس مادر شوهرم را دوست داشتم تحت کنترل او زندگی می کردم

بعد از مدتی که مادر شوهرم به اروپا سفر کرد زندگی زناشویی من هم با وجود داشتن یک فرزند به اختلاف کشید و سال ۱۳۴۸ از همسرم جدا شدم

ازدواج دوم

حمیرا در سال ۱۳۴۹ وقتی ۲۴ ساله بود با «پرویز یاحقی» موسیقیدان برجسته ایرانی که ۳۵ ساله بود آشنا و با وجود ۱۱ سال اختلاف سنی با هم ازدواج کرد

شهرت و جدایی

در این دوران بود که حمیرا با آهنگسازی همسرش و با آثار ماندگاری چون «مرا نفریبی»، «هدیهٔ عشق»، «بهار نو رسیده»، «مرا تنها نگذاری»، «پنجره ای به باغ گل»، «آهنگ محبت»، «با دلم مهربان شو» و… به اوج شهرت رسید

در نهایت ۸ سال بعد از ازدواج طبق آنچه خود می گوید به خاطر مسائل جزئی در اوایل سال ۱۳۵۷ به جدایی ختم شد و ارتباط هنری این زوج هم برای همیشه قطع شد

انتشار اولین آلبوم

حمیرا اولین آلبوم خود به نام «گذشته» را در سال ۱۳۵۵ منتشر کرد و یکسال بعد آلبوم ««بهار زندگی» را عرضه کرد، سومین آلبوم او «شرم و شکایت» نام داشت که سال ۱۳۶۱ منتشر شد

ازدواج سوم و جدایی

اواخر سال ۱۳۵۷ وقتی ۳۴ ساله بود به خاطر دید منفی مردم آن دوره به زن بیوه مجبور به ازدواج با صاحب فروشگاه معروف کراوات مسعودنیا شد

این زندگی در اوایل با به دنیا آمدن یک فرزند دختر بنام «یاسمن» به خوبی پیش می رفت تا اینکه ورق برگشت و با وقوع انقلاب به علت ممنوعیت استفاده از کراوات همسرش بیکار شد

در ادامه فعالیت هنری حمیرا هم با احضار به دادگاه های انقلاب اسلامی با ممنوعیت مواجه شد و این زندگی از هم پاشید

مهاجرت از مسیر افغانستان

حمیرا در سال ۱۳۶۰ وقتی ۳۷ ساله بود به همراه دختر دو ساله اش «یاسمن» با گریم پیرزن از مرز افغانستان از ایران خارج و سپس به پاکستان رفت و در ادامه به اسپانیا سفر کرد

او در نهایت مدتی در کشور «کاستاریکا» در آمریکای مرکزی سکونت داشت تا اینکه توانست خود را به لس آنجلس و آمریکا برساند

شروع موسیقی در آمریکا

حمیرا زمانی که در کشور کاستاریکا حضور داشت دچار افسردگی شدید شد، به صورتی که مدت یک سال تحت درمان روان پزشک بود

سپس به ایالت کالیفرنیا رفت و با حمایت «احمد مسعود» که در زمینه موسیقی در خارج از ایران فعالیت می کرد، کار هنری خود را از سر گرفت و در ادامه ساکن لس آنجلس شد

سبک آثار

حمیرا علاقهٔ وافری به سرزمینش ایران دارد و ترانه های بسیاری برای ایران خوانده است و هیچ گاه دوست نداشته از وطنش دور شود

بیشتر آثار حمیرا مطابق با احوالاتی بوده که بر او گذشته است، او به خداوند و اعتقادات شخصی خود پایبند است و علاقه مندی اش به مسائل عرفانی در گفتار، ترانه ها و شیوهٔ زندگی او دیده می شود

از تومور مغزی تا قلب

حمیرا، بانوی متین موسیقی در سال ۱۳۷۸ زمانی که ۵۵ ساله بود به تومور مغزی دچار شد اما به طور معجزه آسایی از اتاق عمل سالم بیرون آمد

او مدتی بعد بخاطر ناراحتی قلبی عمل شد که آن هم با موفقیت همراه بود

ماجرای آثار حمیرا و هایده

بعد از ازدواج حمیرا با پرویز یاحقی ارتباط هنری او با «علی تجویدی» قطع شد به همین دلیل این آهنگساز آثاری که بعضاً از زندگی حمیرا الهام گرفته شده بود، به هایده جهت اجرا سپرده شود

پس از انقلاب اسلامی، علی تجویدی آهنگ های خام این آثار را برای حمیرا می فرستد تا حمیرا نیز این ترانه ها را اجرا کند، اما حمیرا بازخوانی ترانه ها را نمی پذیرد، چرا که معتقد بود این ترانه ها توسط هایده به خوبی اجرا شده و لزومی برای اجرای دوبارهٔ ترانه ها نیست

اعتقاد قوی به خدا

در اعتقادات مذهبی و شخصی خود بسیار به خداوند پایبند است و علاقمندی اش به مسائل عرفانی در گفتار ، ترانه ها و شیوه زندگی او نمایان است

او بخاطر همین اعتقادات و روحیه خاص خود به ندرت در مجامع عمومی و هنری ظاهر می شود

هنرمندان مورد علاقه

بانوی موسیقی از هنرمندان هم نسل خود چون زنده یاد هایده و مهستی به نیکی یاد می کند و به صدای گلپا و ایرج نیز علاقمند است

او در یک مصاحبه قبل از انقلاب گفته بود الیزابت تیلور، چارلتون هستون، علی نصیریان و فخری خوروش بازیگران مورد قبولش هستند

در امور خیریه و اجتماعی

بانو حمیرا در تمام سال های فعالیت خود از خیران بی نام و نشان کودکان بی پناه و بی سرپرست بوده است، او همچنین از علاقمندان حیوانات بود و در این زمینه به سازمان های مرتبط کمک می کند

اغلب خانه هستم

من نه عروسی میرم، نه مهمانی و نه تولد و نه هیچ بزم خصوصی و عمومی، واقعیت اینکه دوست ندارم و همیشه بعد از اجرای برنامه ها سریع به خانه برمیگردم

بیشتر وقتم با خواندن کتاب، عبادت و سر زدن به دوستانم می گذرد و این عادت رفتاری من هست که شاید کسی نپسندد

آلبوم ها

• مهتاب عشق – ۱۳۸۳
• هدیه – ۱۳۸۰
• خواب و خیال – ۱۳۷۸
• سرنوشت – ۱۳۷۷
• منتظر به راه – ۱۳۷۴
• عشق و عرفان – ۱۳۷۳
• درویشان – ۱۳۷۲
• بهار عشق – ۱۳۷۱
• انتظار (گلبرگ ۳) – ۱۳۷۰
• بهار بهاره (گلبرگ ۲) – ۱۳۶۷
• وقتی که عشق میاد (گلبرگ ۱) – ۱۳۶۵
• دریاکنار – ۱۳۶۳
• قناری – ۱۳۶۲
• شرم و شکایت – ۱۳۶۱
• بهار زندگی – ۱۳۵۶
• گذشته – ۱۳۵۵