بیوگرافی نوشین مسعودیان از شهرت بازیگری تا علایق
بیوگرافی نوشین مسعودیان
نوشین مسعودیان متولد خرداد ماه در تهران، بازیگر سینما و تلویزیون است
فارغ التحصیل هنرستان سوره می باشد که بازیگری را با تئاتر شروع کرد و سال ۱۳۹۹ با فیلم «برف آخر» وارد سینما شد و سال ۱۴۰۴ با فیلم «سینما متروپل» در نقش فرانک به شهرت رسید رسید
شروع بازیگری
نخستین تجربه بازیگری را با بازی در حوزه تئاتر و پروژه های دانشجویی آغاز کرد و پس از نمایش های دیگری نیز به روی صحنه رفت
تااینکه سال ۱۳۹۵ با بازی در سریال تلویزیونی «چرخ و فلک» اولین بار جلوی دوربین رفت، او در این سریال همبازی بازیگرانی چون لیلا اوتادی، بهناز جعفری و میلاد کی مرام بود
ورود به پرده سینما
سال ۱۳۹۹ با بازی در فیلم «برف آخر» اولین بار در پرده سینما ظاهر شد و برای این بازی کاندید جایزه سیمرغ بهترین بازیگر تازه کار شد
پس از آن سال ۱۴۰۱ نقش کوتاه اما موثری در فیلم «تابستانی که برف آمد» ایفا کرد که برای ایفای این نقش نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر زن فیلم های خارجی زبان در جشنواره بین المللی اسپانیا شد
شهرت
نوشین مسعودیان سال ۱۴۰۱ نقش فرانک را در فیلم «سینما متروپل» ایفا کرد که با اکران این فیلم در سال ۱۴۰۴ او در کنار بازیگرانی چون مجتبی پیرزاده، هومن برق نورد، رضا کیانیان بسیار دیده شد
شروع علاقه به بازیگری
دقیقا یادم نمی آید از کی به بازیگری علاقمند شدم اما وقتی فیلم هایی مثل از کرخه تا راین یا آژانس شیشه ای را می دیدم، مجذوب قهرمان ها می شدم و ناخودآگاه خودم را جای آن ها تصور می کردم
حتی مدتی فکر می کردم به فیلمسازی علاقه دارم، بعدها که به هنرستان تئاتر سوره رفتم؛ فهمیدم علاقه اصلی ام بازیگری است، اینکه آن لحظه را خودم حس کنم نه اینکه به دیگران بگویم چه طور بازی کنند
تفریح اصلی ام دیدن فیلم است
ما خیلی سینما نمی رفتیم، بیشتر در خانه فیلم می دیدیم چون پدرم مشغله داشت
رفتن به سینما برای ما اتفاق ویژه ای بود و هر چند وقت یک بار پیش می آمد و بعدش بیرون شام می خوردیم، بیشتر فیلم ها را از کلوپ می گرفتیم
من روزی دو سه بار فیلم می گرفتم و تماشا می کردم، هنوز هم تفریح اصلی ام دیدن فیلم است
خانواده مخالف نبود
خانواده ام اصلا در حوزه هنر و سینما نبودند و نسبت به آن آشنایی هم نداشتند اما نسبت به ورود من به این حوزه هم مخالفتی نکردند
عکس نوشین مسعودیان و مجتبی پیرزاده
خودم را جای بازیگران مرد تصور میکردم
عجیب است در کودکی بیشتر خودم را جای بازیگران مرد تصور می کردم، مثلا پرویز پرستویی خیلی برایم الهام بخش بود
آن زمان کاراکترهای زن کمتر حق طلب یا عصیانگر بودند، بیشتر نقش های پررنگ و طلبکارانه متعلق به مردها بود و همین ها من را جذب می کرد، البته حالا شرایط تغییر کرده و زنان نقش های قوی تری دارند
مسیر جالب راه یابی به سینما
اولین فیلمم «برف آخر» بود، داستان انتخاب شدنم خیلی جالب بود؛ سال ها قبل، زمانی که دانشجو بودم برای یک پروژه عکاسی چند عکس فرستاده بودم، آن پروژه، بازسازی وقایع تاریخی در قالب یک فریم بود و نیاز به بازیگر داشت
چند سال گذشت تا اینکه برنامه ریز آن پروژه که آرشیو بزرگی از هزاران عکس ها داشت، همان آرشیو را به دستیار کارگردان برف آخر، رضا کشاورزی نشان داد
در میان آن عکس ها، عکس من دیده شد و همین باعث شد برای بازی در فیلم انتخاب شوم
احساس خوشبختی می کنم
من واقعا احساس خوشبختی می کنم، اگر کارتان را دوست داشته باشید احساس خوشبختی می کنید
در دوره ما کار سختی بوده که سراغ کاری که دوست دارید بروید و خانواده هم حمایتتان کنند، از مسیری که آمده ام پشیمان نیستم
به نقش های کم و کوچک علاقه دارم
من به نقش های کم و کوچک اعتماد و علاقه دارم چون بازیگر در نقش های کم می تواند خود را محک بزند، گویی همین کم بودن بازیگر را به چالش می کشد و فرصت محک زدن توانایی بازیگر را فراهم می کند که بهترین خود در آن نقش باشد و تاثیرگذاری آن نقش کم را زیاد کند
اگر ماشین هم بزند آرزویی ندارم
راستش من از اینکه نقشی به من نرسد خیلی نمی ترسم، آنقدر صدم را جلوی دوربین می گذارم که اگر از سر لوکیشن بروم و ماشین به من بزند دیگر آرزویی ندارم
از کاری که می کنم لذت می برم برای همین معمولا خروجی ها هم خوب می شوند، از سویی دیگر وقتی با دیگران کار می کنیم و تجربه مشخص خوبی داریم، طبیعی است دوباره با هم همکاری کنیم
برای مثال من با امیرحسین عسگری قبلا کار کرده ام و جدیدا سر پروژه دیگری دوباره با هم همکاری کردیم که تجربه خوبی بود و اگر دوباره شرایط پیش بیاید، دوست دارم با او کار کنم
تنوع شمایل آدم ها باید پذیرفته شود
تنوع شمایل آدم ها را باید بپذیریم، چرا فقط بار این موضوع روی دوش زن دهاست؟ این بدهی کی تسویه می شود؟ بازیگران خودشان هم نمی خواهند این طور باشند اما زمان و هزینه زیادی می گذارند و اضطراب زیادی تجربه می کنند که ظاهرشان خراب نشود، این فشار برای من هم ممکن است اتفاق بیفتد
وقتی ناامید و ناراحتم
وقتی ناامید و ناراحت می شوم یک دوست خوب دارم که معمولا با او صحبت می کنم ولی واقعیت این است که در سال های اخیر کمتر پیش می آید سراغ کسی بروم
شاید به خاطر شرایط جامعه یا تغییرات درونی ام باشد اما احساس می کنم گفتن و نگفتن خیلی فرقی ندارد، چه حرفت را بزنی و چه نزنی، آن اتفاق افتاده و باید پردازشش کنی
البته هنوز معتقدم حرف زدن می تواند انسان ها را آرام کند
کتاب های مورد علاقه
این روزها خیلی نمی توانم تمرکز کنم ولی یکی از بین کتاب هایی که واقعا دوستشان دارم «جزی از کل» است که دوبار خواندم و هر بار اشکم درآمد
«صد سال تنهایی» هم برایم تجربه مهمی بود، گرچه سخت بود و گاهی باید برمی گشتم و دوباره شخصیت ها را مرور می کردم، در کل کتاب آنقدر برایم ارزشمند بود که حتی سمت سریالش نرفتم
جایگزینی برای بازیگری ندارم
حقیقتا چیزی جایگزین بازیگری نمی شود، بازیگری معجزه ای است که همه چیز را در خودش دارد
چه کاری را می توانی انتخاب کنی که بتوانی یک زندگی را ۱۰ بار دیگر زندگی کنی؟ کجا می توانی این همه شیره زندگی را بکشی؟
عکس نوشین مسعودیان و امین حیایی
بدون بازیگری زندگی نباتی دارم
غیر از بازیگری هیچ کاری بلد نیستم، برای من بازیگری مثل اکسیژن است؛ اگر نباشد زندگی ام به یک زندگی نباتی می ماند
شما یکجایی را احتیاج دارید که روحتان را تخلیه کنید، حرف ها و احساساتی را که نگفته اید بروز دهید، هیچ چیز مثل بازیگری چنین امکانی را به من نمی دهد
بازیگری برایم بالاترین سقف را دارد و همه کارهای دیگر در مقایسه با آن پایین تر می آیند، ممکن است مدتی سراغ طراحی بروم یا زبان بخوانم اما دوباره دلم برای بازیگری تنگ می شود
بازیگران و کارگردان های مورد علاقه
کارگردان ها و بازیگران خوب در سینمای ما کم نیستند، واقعا علاقه دارم با هرکدامشان که فیلم شاخصی ساخته اند همکاری کنم
هر کدامشان یک دوره آموزش رایگان بازیگری هستند و تازه پول هم به آدم می دهند
مثلا فیلم «قصر شیرین» رضا میرکریمی را که می بینید، دوست دارید با او کار کنید، وقتی فیلم های اصغر فرهادی یا حمید نعمت الله و … را می بینید، دوست دارید با آن ها همکاری کنید
برخی از کارگردان ها مانند آقای باشه آهنگر تعامل خوبی با بازیگران دارند، مدام رصد می کنم که دوباره کی کار می سازند که خودم تماس بگیرم و بگویم من هم می آیم
ژانر دفاع مقدس را دوست دارم
همیشه ژانر دفاع مقدس را دوست داشتم، دوره ای که من خیلی فیلم می دیدم، فیلم های دفاع مقدس بسیار پررنگ بودند و آثار درخشانی از رسول ملاقلی پور و ابراهیم حاتمی کیا ساخته شده بود که واقعا آثار قهرمان محور و عزیزی بودند
از طرفی پدرم متخصص مکانیک هواپیمای جنگنده بود و خاطرات زیادی برایمان تعریف می کرد به همین خاطر یک قرابت خاص با آدم های آن دوران داشتم و هنوز هم دارم
همیشه برایم جالب است که چطور بعضی ها خارج از انسانیت شجاعت داشتند و دارند
فکر می کنم جنگ ۱۲ روزه باعث شد که زیست آدم های آن روزگار برای ما قابل درک تر شود، تازه شرایط آدم های متروپل بسیار سخت تر هم بوده است؛ روی سرشان موشک می انداختند و از پایین توی صورتشان مشت می کوبیدند
این دوره ای که ما گذراندیم، یک نشانه خیلی کوچک از آن شرایط بود که بدانیم ترس از شنیدن هر صدا یعنی چه؟
نقش و فیلم های مورد علاقه
هرچقدر فیلم چالش بیشتری برایم داشته باشد برایم جالب تر است به همین دلیل بازی در ژانرهای مختلف را دوست دارم بنابراین ابتدا کاراکتر، فیلمنامه و در مرحله بعد کارگردان برایم اهمیت دارد چون ممکن است کاراکتر جالبی نوشته شده باشد که درخواست کارگردان با خواسته و تصور من در اجرا متفاوت باشد و این تفاوت فارغ از اینکه کدام خواسته درست است به کار آسیب می زند
در همان گپ و گفت اولیه همسو بودن خواسته های بازیگر و کارگردان با یکدیگر مشخص می شود که بر اساس آن تصمیم می گیرم
